Οικοτεχνία

<<Το κέντημα είναι γλέντισμα και η ρόκα είναι σεργιάνι

Κι ο μπιχλισμένος αργαλειός είναι σκλαβιά μεγάλη. >>

 

Μία από τις κυριότερες ασχολίες των γυναικών ήταν ο αργαλειός, με όλες τις εργασίες, που έφερνε μαζί του. Από το πλύσιμο των μαλλιών, το ξάσιμο, τις τουλούπες, το γνεσιμο, το τύλιγμα, το βάψιμο ως το καλάμισμα, την ανέμη, το διάσιμο, το τύλιγμα και το στήσιμο του <<λάκκου>>.

Κι όταν σε δύσκολους καιρούς, όπως η κατοχή, το μαλλί δεν ήταν αρκετό η πουλιόταν για να καλύψει άλλες ανάγκες, η φύση έδινε τη λύση. Το φρέσκο βλαστάρι του σπάρτου, αφού το βράζανε, το πλάκωναν στο ρέμα με πέτρες για οκτώ ημέρες. Ύστερα ήθελε κοπάνισμα για να φύγει η φλούδα και να μείνει η τρίχα, μετά λιάσιμο, γνέσιμο και τα λοιπά. Έτσι το ντόπιο αυτό λινάρι έδινε χαλιά που άντεχαν στη σκληρή χρήση. Γέμισαν τα σπίτια με χρώματα και σχέδια ατελείωτα.

Αλλά και η τρίχα της γίδας έφτιαχνε τα αθάνατα σαίσματα, την αδιάβροχη κάπα του τσοπάνη, τις κόζινες μπότες για το χιόνι.

 Το κέντημα ήταν δουλειά των κοριτσιών, το πλέξιμο των γιαγιάδων.

Με τις λιακάδες της Άνοιξης τα μπαλκόνια γέμιζαν με τις απλάδες, τα διαδρόμια, τις μπατανίες, τις βελέντζες. Τα ρούχα από τους γιούκους αερίζονταν μετά από τον βαρύ χειμώνα. Κι ύστερα το κοπάνισμα των στρωμάτων στον Κεφαλόβρυσο και στέγνωμα στο πλάι της δεξαμενής.

Ήταν παλιό έθιμο του χωριού μας να υποδέχονται τα σπουδαία πρόσωπα (το Δεσπότη, το Νομάρχη… ) με απλωμένα τα καλύτερα χαλιά στα μπαλκόνια.

Την δεκαετία  του 1980 έγινε μια προσπάθεια να κρατηθεί και να εμπλουτισθεί αυτή η παράδοση με τη σχολή υφαντουργίας του ΕΟΜΜΕΧ, που λειτούργησε για λίγα χρόνια στο χώρο του Πολιτιστικού Κέντρου.

Απόσπασμα από το βιβλίο «Βαλτεσινίκο: Ο τόπος μας».

Χρήστος Ι. Παπαδημητρακόπουλος  –Αθήνα 2004 / Σελίδες 206

Εκδόσεις Σαϊτη (χορηγία Συλλόγου Απανταχού Βαλτεσινιωτών «Η Κοίμηση της Θεοτόκου»)