...Κατάφυτο με έλατα και καρυδιές, γεμάτο με κόκκινες κεραμιδένιες στέγες, επιβλητικές εκκλησιές, τρεχούμενα νερά και τον κρυστάλλινο αέρα να μοσχοβολά, κατακτά τον νέο επισκέπτη αυτοστιγμεί και τον κάνει να σκεφτεί πως σε τούτο το μέρος θέλει να ξανάρθει. Για κάποιο λόγο, αυτονόητο για κάποιους, απροσδιόριστο για άλλους, ούτε οι ντόπιοι, αλλά ούτε και οι επισκέπτες του χωριού, τακτικοί ή περιστασιακοί, μπορούν ποτέ να ξεφύγουν από την έντονη επιθυμία να βρίσκονται εκεί, να έρθουν πάλι και πάλι. Ακόμα κι αν ζουν, όπως πολλοί από αυτούς, στην άλλη άκρη της γης.